“เป๊ะทุกท่อนทุกโน้ต” รูดินเผย เพียงเท่านั้น วันต่อมาพวกเขาลงมือปั้นโปรเจกต์หนังกันเลย
จากต้นตำรับการ์ตูนครอบครัวอาดัมส์ที่ ชาร์ลส์ อาดัมส์ วาดไว้ตั้งแต่ปลายยุค 30 หลายทศวรรษให้หลังดูเหมือนว่าไอเดียนี้ยังคงขายได้ อันความดาร์ค ความตลกร้ายนำเสนอมุมมองความคิดที่ว่าสีดำคือขาว ความมืดคือแสงสว่าง ความสยดสยองคือความรื่นรมย์ และความแปลกประหลาดคือความสมเหตุผล ซึ่งแท้จริงอาจไม่ได้ต่างไปจากความจริงที่เป็นอยู่นัก ครอบครัวอาดัมส์เพียงมองทะลุไปเห็นว่าโลกนี้เป็นโทนสีหม่นและเลือกโอบรับมัน
เดิมทีเคยมีการทาบทามผู้กำกับที่ช่ำชองงานแฟนตาซีอย่าง ทิม เบอร์ตัน กับ เทอร์รี่ จิลเลี่ยม เว้นแต่ทั้งคู่ปฏิเสธ รูดินจึงหันไปหาตัวเลือกที่คาดไม่ถึง นั่นคือ แบรรี่ ซอนเนนเฟลด์ ตากล้องที่ทำงานกับพี่น้องโคเอนในยุคแรกๆ และกำลังถ่ายเรื่อง Misery (1990) ด้วยเหตุผลง่ายๆ ว่าอยากให้งานนี้เน้นวิชวล ภาพต้องดึงดูดโดดเด่น ดังนั้นซอนเนนเฟลด์ผู้หลงใหลงานวาดของอาดัมส์เป็นทุนเดิมจึงเข้ามาประเดิมกำกับหนังเรื่องแรก ก่อนจะได้ต่อยอดตำแหน่งนี้ไปอีกยาวๆ
“เมื่อได้อ่านสคริปต์ ผมรู้เลยว่าบทหนังไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ซอนเนนเฟลด์บรรยาย “แล้วพอผมนำไปชี้แจงกับสก็อตต์ เขาก็บอกว่า ‘นั่นแหละเหตุผลที่ฉันจ้างนาย เพราะนายมองปัญหาออกหมด’ ”
โดยคุณงามความดีที่สุดของผู้กำกับมือใหม่ในงานนี้เห็นจะเป็นการรวมทีมนักแสดง ซอนเนนเฟลด์ไม่ได้
เลือกคนที่ดังที่สุด แต่เลือกคนที่ใช่ที่สุด เริ่มจาก ราอูล จูเลีย และ แองเจลิก้า ฮิวสตัน ในบทโกเมซ และมอร์ทิเชีย อาดัมส์ คู่สามีภรรยาที่แสนดูดดื่ม ฝ่ายชายนั้นลีลาจัดจ้านเปี่ยมด้วยแพสชั่นแห่งชีวิตขณะกำลังสร้างชื่อกับบรอดเวย์ ส่วนฝ่ายหญิงต้องใช้คำว่าสมบูรณ์แบบ แม้สตูดิโอต้องการคนมีชื่อเสียงกว่าอย่าง แชร์ ทว่าซอนเนนเฟลด์ยืนกราน บทนี้ไม่อาจเป็นใครอื่น
“งานเมคอัพเดือดมาก” แองเจลิก้าอธิบาย “มีทั้งยาง ทั้งสติ๊กเกอร์ติดอยู่เต็มหน้าเต็มหัวฉันไปหมด ไหนจะวิกผม เล็บปลอม ขนตา และชุดรัดทรง ซึ่งลำพังชุดอย่างเดียวก็ท้าทายเอาการเพราะมันรัดให้โค้งเว้าจนฉันแทบขยับตัวไม่ได้ ฉันจึงถ่ายทอดอิริยาบถของมอร์ทิเชียไปตามนั้น ให้เธอดูนิ่งไม่ไหวติ่ง แล้วพอถ่ายเสร็จ ฉันก็เอาของพวกนั้นไปเผาทิ้งให้สาแก่ใจ”
ทั้งยังได้ คริสโตเฟอร์ ลอยด์ มารับบทลุงเฟสเตอร์ ความเป็นอัจฉริยะเจ้าบทบาททำให้นักแสดงจาก Back to the Future ปั้นสีหน้าตัวละครจนเป็นเอกลักษณ์ กระนั้น แคสต์ชุดนี้ก็มีเซอร์ไพรส์เรื่อยๆ จนถึงบทของสองพี่น้อง พักส์ลีย์กับเวนส์เดย์
“ผมรัก คริสติน่า ริชชี่ และรู้ว่าเธอมีของอยู่แล้ว” ผู้กำกับกล่าว “แล้วเราก็ไปเจอพักส์ลีย์ (จิมมี่ เวิร์กแมน) ตอนเขามางานคัดตัวเป็นเพื่อนพี่สาวซึ่งออดิชั่นบทเวนส์เดย์ เตะตาเอาตอนเขานั่งรออยู่เฉยๆ นั่นแหละ”
เวลานั้น หลักฐานชี้ชัดว่าคริสติน่าในวัยสิบเอ็ดคือสาวน้อยมหัศจรรย์ นอกจากกลมกลืนกับบทเด็กผู้หญิงบุคลิกนิ่งๆ หลอนๆ เธอยังมีความเป็นผู้ใหญ่อย่างเหลือเชื่อ จนเกิดเหตุการณ์ประหลาดที่ซึ่งทีมนักแสดงไม่แฮปปี้กับบทสรุปเดิมของหนัง ว่าเฟสเตอร์นั้นเป็นเพียงตัวปลอม พวกเขาจึงแต่งตั้งคริสติน่าเป็นกระบอกเสียงเพื่อโน้มน้าวเหล่าโปรดิวเซอร์
“เธออธิบายทุกอย่างละเอียดครบถ้วน” ซอนเนนเฟลด์นึกย้อน “แจกแจงเป็นข้อๆ อย่างกับพรีเซนต์งานพาวเวอร์พอยต์ เธอช่างเจรจาเสียจนเรายอมแก้บทใหม่ยี่สิบหน้า”
แม้แต่กับตัวละครปิดทองหลังพระอย่าง ติง เจ้ามือขยันก็ควรค่าให้เอ่ยถึง โดยเบื้องหลังการถ่ายต้องพึ่งพาเทคนิคสารพัด นอกจากได้ คริสโตเฟอร์ ฮาร์ท นักมายากลมาใช้มือแสดงอย่างน่าทึ่งจนดูราวกับมือด้วนๆ นั้นมีชีวิตจิตใจจริงๆ ในบางฉากของเจ้าติงต้องอาศัยกรรมวิธีสต็อปโมชั่นแบบที่ออกสิบวิในหนังแต่ใช้เวลาถ่ายไปกว่าแปดชั่วโมง
อย่างไรก็ตาม ได้เกิดปัญหามากมายในช่วงถ่ายทำ เริ่มจากงบบานปลายและกระบวนการล่าช้า จากนั้นพอถ่ายไปถึงสามในสี่ โอไรออน บริษัทผู้ออกทุนประสบปัญหาจ่อล้มละลายจึงต้องขายหนังต่อให้พาราเมาท์ แล้วพาราเมาท์ก็เปลี่ยนตัวประธานกระทันหัน โชคไม่ดีที่นายใหญ่คนใหม่นั้นไม่ชอบหนังอย่างแรง กลายเป็นความกดดันไปถาโถมใส่ซอนเนนเฟลด์ซึ่งถึงขั้นเป็นลมล้มฟุบ ต้องถูกส่งเข้าโรงพยาบาล แล้วระหว่างนั้น ตากล้องก็ชิงลาออก มีปัญหาใหม่ๆ เข้ามาไม่จบสิ้น
“การถ่ายทำคือฝันร้าย” ผู้กำกับยอมรับ “เหมือนผมโดนรับน้องหฤโหด”
เหตุนี้จึงมีการคาดการณ์ว่า The Addams Family (1991) คงทำเงินได้น้อยนิด แต่แล้วหนังแฟนตาซีทุนสร้าง 30 ล้านดอลลาร์ก็ทำเงินทั่วโลกได้กว่า 191 ล้าน สามารถนำครอบครัวอารมณ์ขันกวนๆ ร้ายๆ กลับมาเป็นที่นิยมอีกครั้ง ผู้คนหลงใหลไปกับความประหลาด ไม่ว่างานโปรดักชั่นเนรมิตบรรยากาศในคฤหาสน์ โทนดาร์คคอเมดี้ และเนื้อหาเกี่ยวกับความแปลกแยกในผู้คน ถึงแม้แตกต่าง จะเห็นว่าพวกเขาเหล่านั้นไม่มีใครที่ใจร้าย แถมอบอวลด้วยความโรแมนติก
มุมหนึ่ง มันได้สะท้อนสภาพความจริงของสังคมที่ที่ผู้คนมากมายมีความแปลกแตกต่าง ทว่าไม่อาจแสดงออก กลัวถูกมองเป็นแกะดำ ครอบครัวอาดัมส์จึงพูดแทนใจ กลายเป็นว่าหนังที่พล็อตไม่ได้ดีเด่เรื่องนี้ให้ความรู้สึกอิ่มเอม เหมือนกับครอบครัวอาดัมส์ที่ช่างดูไม่สมประกอบ แต่ในเวลาเดียวกันนั้น พวกเขาคือความสมประกอบที่สุดแล้ว รักอย่างไม่มีเงื่อนไข กลมเกลียว เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
